/ 
"KINK" MICK AVORY: EXCLUSIEF GESPREK
WAAROM BiLL WYMAN HET VERKEERD VOOR HEEFT....
REEKS “VOETNOTEN VAN THE ROLLING STONES”
In de reeks "Voetnoten bij The Rolling Stones" belichten we artiesten die een kortstondige of occasionele rol speelden in het ontstaan van The Rolling Stones. Toen The Rolling Stones in hun definitieve bezetting met Jones, Jagger, Richards, Wyman en Watts in juni 1963 een hitje scoorden, hadden een hele rij zangers, gitaristen, drummers en bassisten hun steentje (sic) bijgedragen tot de vorming en het geluid van ’s werelds eerste commerciële blanke bluesgroep. Sommigen werden alsnog bekend, velen haalden de spotlights nooit en anderen zijn allang vergeten. Mick Avory vergaarde roem als drummer van The Kinks
Na een simpele auditie, werd Mick Avory (°1944) in januari 1964 aanvaard als drummer van The Kinks. Hij zou het twintig jaar aan een stuk blijven. Twee jaar daarvoor echter, dacht Avory er absoluut niet aan om een professionele drummer te worden. Om die reden weigerde hij dan ook consequent de vacante betrekking van drummer bij de Stones-in-wording, kort voor hun legendarisch geworden optreden in The Marquee op 12 juli 1962… Enkele maanden later, zouden de Stones echt doorbreken. Mick Avory’s rol bij de Stones zou beperkt blijven tot…twee repetities. Van een voetnoot gesproken! Niettemin weet Mick Avory de sfeer van die tijd perfect weer te geven: onwetendheid, idealisme, jongens zonder vaste baan op zoek naar wat centen, toevel, veel toeval.
Dankzij Stephen Carter, die ook al hielp met ons verhaal over Brian Knight ( thank you Stephen), konden we op een ochtend gewoon bellen met Mick Avory in zijn huis in Londen. De man was snipverkouden, maar bijzonder vriendelijk en behulpzaam.
DE SCHOORSTEENVEGER
Mr. Avory, allerlei bronnen - Wikipedia, de website ‘drummerworld’ en zelfs Bill Wyman – beweren dat u achter de drums zat toen The Rollin’ Stones op 12 juli 1962 hun eerste optreden deden in The Marquee. Maar uzelf beweert van niet. Hoe kwam u eigenlijk bij de Stones-in-wording terecht?
Mick Avory: “Ik had toen een gewone job en deed ’s avonds, vooral in het weekend, nu een dan een optreden. Een kerel die bij me werkte, hij was toen veertien of vijftien jaar oud, speelde ook vibes en piano. Zijn vader was schoorsteenveger én drummer. Op een dag kwam hij bij ons thuis om de schoorsteen te vegen. Hij zag de drums en zei: “Ik zie dat uw zoon drums speelt, ik kan hem wel wat werk bezorgen”. Die man adverteerde in Melody Maker als drummer en zo gebeurde het dat hij gecontacteerd werd door ene Mick Jagger. Hij besefte dat het allemaal jonge kerels waren – zelf was hij al zestig of zo – en dus gaf hij de job door aan mij. “Wil jij een optreden doen met Alexis Korner in de Marquee?”, vroeg hij. Dus ik belde naar Mick Jagger, die ik verder absoluut niet kende. We spreken nu over het voorjaar van 1962. Jagger zei: “Kom maar af, we nemen wat dingetjes door, we moeten dat optreden doen” (Alexis Korner kon zijn optreden in de Marquee niet nakomen; Jagger kreeg de kans toegespeeld en moest dus een groep samenstellen – red.) . Dus ik daar naartoe. Iedereen was daar, Keith en Elmo Jones – dat is dus Brian Jones die zich zo noemde naar Elmore James. Ze zaten met Chuck Berry in hun hoofd. We repeteerden Sweet Little Sixteen en zo. Ian Stewart zat toen nog in de groep en hij vertelde hoe R&B bleef groeien en de wereld zou veroveren. Ik stond daar nogal sceptisch tegenover. Ik had een job en ik dacht er helemaal niet aan om professioneel te gaan drummen. Ik wou dat optreden wel doen, maar ik was niet geïnteresseerd om lid te worden van een groep.
Ik ging een tweede keer repeteren, maar maakte Ian Stewart duidelijk dat ik na dat optreden toch niet zou verder doen. Stewart zei dat hij het begreep, maar ook dat R&B echt iets zou gaan betekenen. Die kerels waren vrij goed bekend in hun wereldje, maar ik was niet mee. Het was begin 1962, ze waren een groep in elkaar aan het boksen en ik wist zelfs niet hoe ze heetten!”
CHUCK BERRY
Mick Avory zet zijn gewone leven verder en vergeet het voorval. Tot hij een hele tijd later zijn naam ziet staan als lid van de groep van Mick Jagger…
Mick Avory: “Een hele tijd later, neem ik een nummer van Jazz News ter hand en tot mijn verbazing staat daarin een artikeltje over ene Mick Jagger die een nieuwe groep heeft opgericht, The Rolling Stones, met mijn naam bij “personnel”. Vreemd natuurlijk. Ik kijk naar de datum en dat nummer was een jaar oud. Toen realiseerde ik mij dat de kerels met wie ik gerepeteerd had The Rolling Stones waren! Ondertussen hadden ze al een hit gescoord. Voor alle duidelijkheid: ik deed dat optreden in de Marquee dus niét”.
Vreemd toch, dat al die bronnen beweren dat u toen speelde!
Mick Avory (gniffelend) “Sounds like it!”
Schitterende woordspeling! Wie was het dan wel?
Mick Avory : “Tony Chapman. Ik repeteerde gewoon twee keer met hen in de Bricklayer Arms in Soho. That’s all there is to it, really”. (Chapman was toen de vaste drummer van The Cliftons, de groep van…Bill Wyman – red.)
U zei daarnet dat er op de repetities veel Chuck Berry werd gespeeld. Ik dacht nochtans dat met name Brian Jones daar niet veel van moest weten. Het lijkt me eerder de invloed van Mick en Keith.
Mick Avory: “Zóveel herinner ik me daar nu ook niet meer van, iedereen speelde gewoon mee. Ik sprak vaker met Ian Stewart en hij verzekerde me dat Chuck Berry en zo iets nieuws was in onze contreien. Die dingen waren opgenomen in de jaren vijftig en je kon ze enkel krijgen via import. Dat waren zwarte kerels, die werden de wereld niet rondgestuurd!”
Is er een Rolling Stone die u zich in het bijzonder herinnert?
Mick Avory: “Brian Jones was eerder teruggetrokken. Mick was tamelijk vriendelijk en Ian was nogal stil. Ik herinner me wel dat ik ‘Elmo’ een vreemde naam vond, ik besefte niet dat het refereerde aan Elmore James. Voor de rest kan ik me dat allmaal niet herinneren hoor. Het was mijn wereld niet. Vreemd eigenlijk, hoe dat toen gelopen is. Maar dat was het dan eigenlijk hoor”.
KINKY DRUMMER
Begin 1964, zowat twee jaar later, wordt u na een auditie als drummer aangenomen bij The Kinks. Die speelden naast pop in de beginperiode toch ook R&B? Waarom zag u het toen wel zitten bij The Kinks en wou u niet bij de Stones?
Mick Avory: “Tegen die tijd had R&B-muziek natuurlijk aan invloed gewonnen. De Stones stonden er, The Beatles waren bekend, op tv zag je groepen als The Searchers. Mijn job was er niet bepaald een met veel vooruitzichten en ik dacht: dat moet ik misschien ook eens proberen. Dat ik die stap niet eerder zette, komt doordat ik toen lessen volgde bij een jazzdrummer en die hield me voor dat leven van een professionele muzikant knap lastig was en ik ging op zijn ervaring af. Nu was dat een oudere man en had hij geen weet van wat er zich allemaal afspeelde. Plus, ik hield van jazz en zo. De optredens die ik deed waren tamelijk jazzy en ik was helemaal niet mee met de nieuwste trends. Natuurlijk hadden ook de groepen waarin ik speelde in de jeugdclubs al wat rock’n’roll gebracht en een beetje skiffle en wat Shadows en zo. Sommige van die nieuwe nummers begonnen deel uit te maken van ons repertoire en ik hield wel van de R&B-kant. Ik hield niet zo van de pop, maar wel van de bluesy side van de nieuwe muziek. Ik adverteerde mezelf toen als een R&B-drummer, hoewel dat niet helemààl juist was. Toen belde een manager van The Kinks, ik deed de auditie en ik was aanvaard”.
Bobby Graham (Hollies), Charlie Watts, Ginger Baker (Cream), u zelf : allemaal jazzdrummers. Was dat toen de enige manier van drummen die je kon leren of veranderden al die jazzdrummers van stijl zodra ze lid werden van een popgroep?
Mick Avory: “Jazzdrummers waren de muzikanten naar wie wij luisterden. Er was toen gewoon niemand anders. Dat was de jazztijd, zelfs skiffle was afgeleid van trad jazz. Dat waren de drummers van die tijd, het was niet zo dat je speciaal naar hen uitkeek…”
Een goede drummer was een jazzdrummer?
Mick Avory “Toen wel ja. Het evolueerde natuurlijk. Je kan niet zeggen dat de drummers op alle rock’n’rollplaten bebop drummers waren natuurlijk. Maar de rock and roll veranderde zelf ook”.
NOG EEN STONE
Tientallen jaren later, speelde u in de groep van Brian Knight die óók nog korte tijd bij de embryonale Stones speelde (zie deel 5 van deze reeks). Brian Knight was een fan van de traditionele Chicago blues, dus hij zou het hoe dan ook nooit lang bij de Stones hebben uitgehouden. Hoe kwam u eigenlijk in de groep van Knight terecht? U speelde ook mee op zijn laatste cd, uitgebracht kort voor zijn dood (“1861” uit 1991).
Mick Avory: “Sinds ik in 1984 The Kinks verliet, heb ik in heel wat groepen gespeeld. Zo speelde ik blues stuff in Nederland met Billy O’Hare, een Amerikaan die daar is blijven wonen. Ik ontmoette hem in Wembley ter gelegenheid van een optreden van Bob Dylan, die hij nogal goed kende. Hij vroeg me om met hem te spelen en ik deed een aantal heel leuke tournees. Op die manier, kwam ik in contact met ene Dave Clark (nee, niet dié drummer) die nog met Noel Redding had gespeeld. Hij hield ook wel van blues, kende mensen links en rechts en zo vormden we Shut Up Frank. Noel Redding deed nu en dan mee; bassist James Leverton die nog met Steve Marriott had gewerkt, toetsenman Dave Rowberry van The Animals… Toen dat voorbij was en bleek dat Brian Knight een eigen groep wilde, zei Dave Clark hem: ‘Bel eens met Mick Avory, die kent toch ook iets van blues, hij is misschien geïnteresseerd’. Dus werd ik opgebeld door Knight. Ik kende hem van naam, maar ik had hem nog nooit zien spelen. Brian was een heel authentiek figuur die wilde dat je de nummers op een bepaalde manier bracht, dat wil zeggen zoals ze altijd al waren gebracht. Hij vertelde me dat hij samen met Brian Jones de Rolling Stones had gevormd en dat het veel te commercieel werd toen Jagger en Richards erbij betrokken geraakten. Hij wilde die weg niet opgaan en bleef dus niet. Dat is zijn verhaal. Hij werkte met Cyril Davies en zo en toen dat allemaal voorbij was wijdde hij zich aan zijn gezin en zijn job. Hij bleef muziek spelen, maar only on the side. Toen ik hem ontmoette wilde hij opnieuw voltijds muzikant worden. Maar toen was hij al niet te gezond meer. Hij had een slechte kindertijd achter de rug, zeg maar een slechte ‘jeugdtijd’. Too many substances, denk ik. Zijn muziek was behoudgezind; ook de dingen die hij zelf schreef, klonken alsof ze gecomponeerd waren door één van de klassieke blueskerels. Hij ontwikkelde zichzelf niet echt, hij bleef bij de blues waarvan van in het begin al hield. En toen was hij plots dood. Maar je kan veel van dat soort mensen leren vanwege al de kennis die ze vergaard hebben”.
SHUFFLE & SLIDE
Het is inderdaad bekend dat Brian Knight de Chicagoformule strikt respecteerde. Dat was toch niet echt spannend voor u?
Mick Avory: “Ik heb zo toch shuffle leren spelen zoals het hoort. Al die jaren had ik nooit shuffle gespeeld en ik was er ook niet goed in. The Kinks speelden nooit shuffles! Je kan een shuffle op verschillende manieren spelen en Brian Knight kende een paar manieren die ik nog noot was tegengekomen. Dat vergrootte mijn repertoire”.
Toen ik met Geoff Bradford over Brian Knight sprak (zie delen 1 en 2 van deze reeks), zei hij dat Knight nogal bitter deed over zijn tijd met de Stones en het gebrek aan erkenning.
Mick Avory: “Verbitterd weet ik niet, wel ontgoocheld omdat zijn lievelingsmuziek niet zo populair was. Maar hij wilde geen Johnny B. Goode spelen zoals iedereen en hij bleef uit de buurt van het commerciële. Nochtans levert het commerciële geld op en geeft dat je de onafhankelijkheid om andere dingen te doen. Maar zo zag hij dat niet. Zo was het met hem gesteld, het was zijn beslissing, niemand legde hem iets op”.
Hoe schat u hem in als muzikant, zowel als gitarist als harmonicaspeler?
Mick Avory: “Hij was een zeer goed slidegitarist. Een van de kerels met wie hij op het laatst optrok, was Damien McCabe, een Ier die echt hield van wat Brian deed. Brian liet hem twee gitaren na die hij zelf had gemaakt. Die McCabe kon echt wel goed slide spelen, dat had hij van Brian geleerd. Hij was zo geïnteresseerd dat Brian hem die gitaren naliet”.
Als u nu even terugblikt op de Stones, hebt u daar dan een of andere muzikale relatie mee of verdwenen ze gewoon uit je gezichtsveld? De Stones en de Kinks produceerden uiteindelijk elk een ander geluid.
Mick Avory: “Ze begonnen als imitatoren van Chuck Berry, maar ontwikkelden uiteindelijk hun eigen geluid. Als je lang genoeg samen blijft en ieders hoofd zit vol van dezelfde muziek, dan word je samen ook wel goed. Je wordt goed, zonder technisch te worden. Zoals The Kinks, zijn de Stones geen technische groep, veeleer een arty band. Ze hebben een zekere ongecompliceerdheid die ook werkt. Om die reden hoor ik de Stones graag. En ze hebben natuurlijk een aantal klassiekers geschreven. Put that together and you’ve got a hell of a band”.
Dank u, Mr. Avory!
KASTOFF KINKS & CLASS OF 64
Van de vele groepen en artiesten met wie Mick Avory optrok na het einde van zijn Kinks-avontuur in 1984, vermelden we hier alleen de KASTOFF KINKS en CLASS of 64.
THE KASTOFF KINKS (to cast off = afstoten, weggooien) spelen…Kinks-matreriaal. Mick Avory: “We spelen vaak op ‘conventions’ van Kinks fans. In Engeland is dat elk jaar in november, dit jaar deden we er ook een in Nederland. Tussendoor doen we gewone optredens. Het werkt en het is leuk. We spelen een heleboel minder bekende Kinks-nummers en daar hebben we er tonnen van, op die albums en zo..”.
De bezetting bestaat uit Dave Clark en de ex-Kinks John Dalton, John “The Baptist” Gosling en Mick Avory, ).
Meer info: http://www.john-dalton.com & www.whykinks.net/links/kast/start.htm
CLASS OF 64
: 
Om de pop uit de goede ouwe tijd te doen herleven – 1964 is het jaar waarin de Engelse pop Amerika veroverde met The Beatles en The Dave Clark 5 voorop – richtten enkele sixtiesmuzikanten Class of 64 op. Naast initiatiefnemer Chip Hawkes (Tremeloes) en Mick Avory, maken ook Graham Pollock (Mindbenders), Eric Haydock (Hollies) en Telecaster Ted Tomlin (Love Affair) deel uit van de groep.
Mick Avory: “We richtten de groep drie jaar teug op en deden een tournee om de formule uit te testen. We waren verwonderd over het succes en we treden nog altijd op!”
Meer info: http://classof64.bravehost.com
MICK AVORY
www.drummerworld.com (waarin ook de fout over zijn rol in de Stones voorkomt);
www.sixtiespop.com bevat een extra lang interview met alle mogelijke details.
MICK & BRIAN KNIGHT
“Raw Blues Band” is de naam van de begeleidingsgroep met wie Brian Knight zijn laatste plaat opnam: “1861”. De studiobezetting vermeldt Mick Avory (drums), Rick Brown (bas) en Damien McCabe (gtr). Onder diezelfde benaming traden echter minstens twee verschillende live-bands aan: (1) Bob Taylor (lead gtr), Paul Martinez (bas), Laurence Scott (piano) en Mick Avory (drums); (2) Bob Taylor (lead gtr), Paul Martinez (bas) en Pick Withers (drums).
Referentie: Lost Moment Records, BCD 002, 2001. Contacteer Stephen Carter: lost.moment@btinternet.com
DE REEKS “VOETNOTEN” BESTAAT UIT DE VOLGENDE DELEN
Deel 1: Geoff Bradford: Pionier van de elektrische bluesgitaar, Keys and Chords nr. 5/2004 (zie de rubriek "Rolling Stones" in deze website).
Deel 2: Geoff Bradford: De akoestische virtuoos, Keys and Chords nr. 7/2004
Deel 3: Drummer Carlo Little: snel, hard en luid, Keys and Chords nr. 8/2004
Deel 4: Drummer Carlo Little: Never Stop Rockin’, Keys and Chords nr. 10/2004
Deel 5: Brian Knight, UK Blues Godfather, Keys and Chords, nr. 04/2006.
Deel 6: Mick Avory (Keys and Chords, juni 2007)
Eddy Bonte ** Deze tekst verscheen eerst in van jwww.keysandchords.com van juni 2007** De reeks "Voetnoten" verscheen eerst in www.keysandchords.com
ACKNOWLEDGEMENTS:
Thank you, Stephen Carter ** Many thanks to Mick Avory ** (red. 15Aug2007 ** . All pics from www.drummerworld.com, except Class of 64 cd cover from http://classof64.bravehost.com and Kast Off Kinks in action from http://www.john-dalton.com