+ NL CONCERT REVIEWS
This page contains text, video and photography of the following concerts:
- 5 Costa Brava (CAT), July 2010
- 4 OBCD, Aardooie (BE) 24 March 2008
- 3 Back to the Roots Party (BE), 8 sept. 2007
- 2 Banana Peel (BE), 14 May 2007
- 1 Korenbloem, Zingem, (BE), 9 May 2002
Text, audio, video and photography are ©. All rights reserved.
5 THE COSTA BRAVA TOUR 16-29 July 2010
Video: La Bella Lola, Calella, 18 juli: Talk to me Baby
CLICK HERE FOR MORE VIDEO & PICTURES
Roses, Teatre Municipal, 16 juli 2010, met begeleidingsband: Miguel Sanchez (drums), Rodrigo (bas) en Oscar (gitaar); Calella, La Bella Lola, 18 juli, solo; Figueres, Soul Café, 22 juli, solo; Palafrugell, Cuixart, 24 juli, solo; Antequera (Málaga), plaza de Santa María , 29 juli, solo (niet bijgewoond).
Tot onze blijde vakantieverrassing, bleek The Hook Herrera Band de jaarlijkse “Nit de Blues” van het toeristische badplaatsje Roses aan de Costa Brava te verzorgen. En toen ook nog eens bleek dat hij de daaropvolgende week drie soloconcerten in de buurt afleverde, waren wij vertrokken voor een Costa Brava-tournee. Hook Herrera hadden we niet meer meegemaakt sinds zijn optreden in Aardooie twee jaar terug.
In de lokale theaterzaal van Roses dienen Hook en zijn gelegenheidsbegeleiders de “nit” te vullen, dus opteert hij voor top gear blues en rock’n’roll: Bo Diddley, Billy Boy Arnold, The Blasters en eigen speedspul zoals “Flamenco Soul” en “Mighty Good Man”. Hook’s Fender trekt het peloton, maar de band staat vrij stijfjes en onzeker te spelen. Maar niet getreurd, een groep met Hook is vooral Hook met een groep, dus na een uurtje mogen de begeleiders de coulissen opzoeken en zal onze Mexicaanse bard het zelf eens uitleggen. Hij pakt zijn akoestische gitaar & mondharmonica, gaat zitten op een stoel vooraan het podium en laat het wonder geschieden: er volgt weliswaar nog een Bo Diddley, maar ook één van ’s werelds zuiverste smartlappen (“You’d Better Move On” van Arthur Alexander) en de zelfgepende, Spaanstalige ode aan zijn moeder, “Prenda la alma”. Tussendoor maakt hij met zijn harmonica een wandeling tussen het publiek en de zaak is in the pocket. Het beste deel van de avond. Ik herinner me met genoegen de vele soorten en ondersoorten klaagzang die Hook uit zijn stembanden heeft gekweekt.
Wij twee dagen later naar Calella, een ander badplaatsje enkele tientallen kilometers verderop, in Taverna La Bella Lola, waar Hook kind aan huis is. Paco, de eigenaar, organiseert wel vaker muziekavonden en het achterste gedeelte van de zaak is daartoe uitgerust. Met hoop en al twintig aanwezigen, is Hook absoluut zijn eigen zelve. Zijn kernrepertoire vertolkt de voorliefde voor rock’n’roll (“Marie Marie” van The Blasters), klassieke blues met mondharmonica (Sonny Boy), rockende blues à la Billy Boy Arnold en alles wat daartussen hangt of als dusdanig kan worden geïnterpreteerd (Bo Diddley) . Er hoort ook eigen werk bij, dat vaak van het bluesidioom afwijkt (“Through The Storm”, “Tonite”). Vanavond worden we - nog altijd geheel akoestisch – ook getrakteerd op veel uitzonderingen, The Neville Brothers, J.B. Lenoir, Bob Dylan en een heerlijke “Hip Shake”. ’s Anderendaags gaan we naar het strand van Llafranc en eten we bij een vriend-restauranthouder in Begur.
In Figueres loopt het Soul Café van de plaatselijke zanger-componist en jazzfreak Joanjo Bosk helemaal vol. Het is een cocktail bar en als wij er met Hook op de deadline binnenvallen, is er blijkbaar al aardig gecocktaild. Hook haakt (sic!) naadloos op de sfeer in, gooit er flink wat uptempo tussen. Net wanneer we denken dat hij afsluit met “Shake Your Moneymaker” als vijftiende nummer, volgt nog meer rock’n’roll, meezingblues (“Talk To Me Baby”) en klassieke blues (“Everyday I Have the Blues”), om te eindigen met Mexicaanse meezingers. Hook beheerst vrij goed de Jarocho-stijl die wij kennen van La Bamba. Mariachigekrijs (ai!ai!) is niet van de lucht en Hook amuseert zich te pletter. Tot vijf uur in de ochtend vertelt hij nog verhalen op het terras van onze bungalow.
In Palafrugell tenslotte, speelt Hook akoestisch in de tuin van Cuixart, een prachtig complex van een plaatselijk kunstenaar. Het publiek is er klaar voor, maar Hook niet echt. Hier lopen te veel vrienden rond van wie straks hij afscheid moet nemen. Bovendien is twee micro’s en een gitaar behoorlijk aansluiten te veel gevraagd. Hook wijkt amper af van zijn kernprogramma, vanavond geen lekkers toe. Een wandeling tussen het publiek brengt een kortstondige opflakkering teweeg, er wordt genoten bij “Cross My Heart”, de ballade opgedragen aan zijn zoon (“Tonite”), de geweldige biecht “Mighty Good Man” (VIDEO) en nog meer fraais uit zijn cd “Puro Mestizo”. Maar de vrienden en de tajine wachten.
De tournee wordt afgerond in Málaga, maar dat is voor ons wat ver, van waar hij vertrekt naar de States om te toeren, vrienden en familie te bezoeken, een nieuwe cd te promoten en harmonicales te geven aan de Blues School in Washington, geleid door Corey Harris. Wij genieten na van de optredens en de tijd die we als fan, recensent, chauffeur, gastheer en vriend met Hook doorbrachten aan het stand, op restaurant, op een terrasje, in onze bungalow, frontstage en backstage.
© Eddy Bonte (red. 5NOV2010) Text, images, audio and video: all rights reserved by the artists
4 AT THE OBCD, AARDOOIE (BE), 24 maart 2008.
met Boogie Tim (Tim Ilegems van Fried Bourbon) en Emeric
Hook' (back sight), Emeric and Boogie Tim . All pictures © Eddy Bonte *** www.hookherrera.com *** www.myspace.com/hookherrera ***
3 BACK TO THE ROOTS' 19th ANNIVERSARY PARTY 8 Sept. 2007
Hook (vocals, harmonica) guested with the Gene Taylor Band at the 19th anniversary party of Belgian blues and roots mag "Back to the Roots" held on 8 September 2007. The line-up was Gene Taylor (piano, vocals), Clay Windham (gtr, vocals), Wuff Maes (drums) and Patrick Cuyvers (Hammond). Harry Brock Jr guested during the second set.
Pics © Eddy Bonte *** www.hookherrera.com *** www.myspace.com/hookherrera *** www.backtotheroots.be
2 AT THE BANANA PEEL, Belgium, 14 May 2007
BAND: Hook Herrera (harmonica, guitar, vocals), Julian Vaughan (drums), David WIlkinson (guitar), Jules Van Brakel (bass)
Pictures copyright Eddy Bonte
Left to right: David Wilkinson, Hook Herrera, Julian Vaughan, Jules Van Brakel
Hook Herrera and me (photo: Lut Conings)
1 De Korenbloem, Zingem, België, 9 mei 2002
Ik had nog nooit Maxwell Street of Hook Herrera live meegemaakt en kreeg ze nu op één avond dubbel geserveerd: eerst zo’n drie kwartier Maxwell Street als opwarming en daarna dik twee uur - in twee sets - Hook Herrera met Maxwell Street als begeleidingsgroep.
TONIGHT WAS A JAM
De groep van Marino Noppe speelde een aangename set funk & boogie, maar kwam pas echt op dreef toen voorman Herrera hen ongenadig opzweepte en alle registers van de blues’n’roll opentrok, de eerste set met harmonica alleen, de tweede set op harmonica en gitaar. Voor repetitie was geen tijd geweest. Herrera: “Tonight was a jam”. Dat komt, zo vertrouwt Eddy van Tattoo Le Roy Concerts ons toe, omdat Herrera pas om 14 uur was toegekomen uit Spanje en daarna een uiltje had geknapt. Toen ondergetekende de zaal binnenstapte, ging Hook gauw nog een hapje eten. Een sound check van een halfuurtje was alles wat Hook en Maxwell zich hadden kunnen veroorloven, maar dat gaf niet meteen.
MUZIEKMIXER
Hook Herrera meemaken is naar adem happen en met de muziekmixer oefenen. Long tall Hook met het zéér lange, ravenzwarte haar, witte cowboyhoed, donkere bril, uitgerafelde jeans - cigarette au bec - is een lieve man (zo bleek achteraf) en een groot showman (zo bleek meteen). Hij stormt het podium op, ik denk aan Bo Diddley, maar nee, het is “I Wish You Would” van Billy Boy Arnold. Ik meen Chicago te ontwaren, maar dan vloeien muziek en tekst over in Hank Williams’ “Jambalaya”. Ha, Elmore James, maar na een minuut blijkt het J.B. Lenoir te zijn. Zodra ik aan de rock & roll gewend ben, schudt hij Hound Dog Taylor uit zijn mouw. Op de harmonica kan ik zonder veel risico Sonny Boy verwedden. Er zijn ook een paar, vrij zeldzame, stille momenten. Tot mijn verbazing hoor ik een muis lopen van zodra Hook zijn eigen compositie “Tonight” inzet: een romantische ballade, helemaal geen blues, maar verder een hit in Zingem County – zeer tot ontroering van de meester. “Tonight” is zowat het enige niet-bluesnummer van heel de avond, denk ik. Denk ik! Want, zegt Hook: “Maybe not, but it’s mine. Niemand heeft me ooit gezegd dat ik het niet mocht spelen. Het is een erg soulful nummer. Het kwam gewoon uit me en daar gaat de blues volgens mij toch over”.
TELECASTER
Ik raak geïntrigeerd door zijn ijle, klare stem – tot Hooks grote verbazing. “Ik zing niet zo goed”, vindt hij van zichzelf. Een zelfde “clarté” meen ik in zijn gitaarwerk te herkennen – eveneens tot ’s mans verbazing. In welke mate is hij schatplichtig aan het geluid van de jonge Shadows en Joe Meek? Hook: “Ik beken! Het geluid van de telecaster. Ik hou niet van pedalen en plectrums. Plus: ik ben niet zo goed, ik speel wat ik ken. There’s no flash, because I don’t have any. Iemand zei me ooit dat ik “Who do You Love” van Bo Diddley speel zoals Quicksilver Messenger Service en dat is natuurlijk zo. Ik heb het van hen. Je kan ofwel proberen een “perfecte” kopie te maken ofwel je eigen kopie. Dan doe ik het laatste maar. Je moet je instinct gebruiken, zoals vanavond. Tonight was a jam”. Herrera is inderdaad geen virtuoos, noch vocaal, noch instrumentaal, maar dat staat die “clarté” niet in de weg, integendeel. Ik zie er een bevestiging in van zijn eigenheid en die draait rond eenvoud en eerlijkheid.
Jam, Groove, Crowd
Gevraagd naar drie trefwoorden voor heel de avond, antwoordt Hook waarheidsgetrouw “Jam, groove en crowd”, met nadruk op “groove”. Gevraagd naar een omschrijving van zijn werk in één zin, klinkt het eveneens héél raak: “Het gaat om Hank Williams en Bo Diddley die Sonny Boy Williamson ontmoeten in een autowrak”.
Goed gevonden, maar wat als ik enkel de keuze laat tussen “rockin’ that rollin’ blues” en Hound Dog Taylor? Hook: “Zet Muddy Waters heel luid en wat krijg je dan? Rock and roll toch! En Hond Dog, die speelde misschien drie of vier noten een haf uur lang, maar dat merk je niet. Het is niet “Rhapsody in Blue”, maar het is evengoed geniaal”. (...)
Eddy Bonte
Alle citaten van Hook Herrera komen uit het gesprek dat ik na de show met hem had. www.hookherrera.net
Oorspronkelijk verschenen in Back to the Roots: www.backtotheroots.be
Pictures: Hook Herrera at the Banana Peel, 14 May 2007. Copyright Eddy Bonte