+ NL Alex Alvarez: Mijn geluid respecteert de zwarte muziek
Kurt (onze PR-man) en ik waren het er snel over eens: toen Hook Herrera de vrijdagavond van R&B Harelbeke 2003 afsloot, werd hij subliem begeleid en afgelost door een tweede leadgitarist, een jonge kerel die in vuur en vlam stond en zijn passie feilloos op zijn gitaar overbracht. Na het optreden maken we backstage kennis met een sympathieke Spanjaard die op zijn zevende gitaar leerde spelen, als snotneus viel voor de traditionele zwarte blues en soul en op zijn zestiende zijn eerste eigen groep opzette. De naam is Alex Alvarez, alias Alex “A”, geboren in de buitenwijken van het modieuze Barcelona, amper 25 jaar oud en nu al bedolven onder de lof van o.a. Hook Herrera en U.P. Wilson.
BARCELONA
Señor Alvarez luisterde heel goed naar klassieke bluesgitaristen als Lightnin’ Hopkins, B.B. King of Albert King, maar zijn muziek benadert toch heel sterk de zwarte soul. Dat komt niet door zijn stem en eigenlijk ook niet door de gitaar, want die blijft het elektrische bluesidioom getrouw. De soul komt uit het instrumentarium, het achtergrondkoor en vooral de arrangementen. Alvarez is niet enkel een fijn gitarist en componist; zoals zijn held James Brown, heeft hij heel veel verstand van arrangementen en de opbouw van een song. Hij overdrijft dus niet als hij beweert dat hij die muziek heeft bestudéérd en zijn oor te luisteren heeft gelegd bij de traditie. Ook de jive & jump is hem bekend, getuige daarvan “Give Me Back My Heart” met een heldere boogie woogie-piano en het toch wel zeer jazzy “Midnight Blues”. T-Bone, Wes Mongomery of Bobby Bland behoren nu eenmaal ook tot zijn voorbeelden.
Alex Alvarez: “Ik werd op slag verliefd op de blues toen mijn broer een video met BB King en zo speelde. Ik wilde dat ook kunnen en besloot de roots van de zwarte muziek te bestuderen, hoewel ik maar een kleine blanke jongen was uit de buitenwijken van Barcelona”. Maar Alvarez leerde snel. Zijn gitaarstudie omvatte uiteraard flamenco, maar ook funk en jazz dragen zijn interesse weg. Hij speelt nog in twee nevengroepen, de funkgroep “Knock Out” en bluesfunk met de “Steve de Swart Band”. Niet verwonderlijk voor iemand die op zijn zestiende een eerste groep oprichtte die rock’n’roll, soul en blues speelde. Met de vierde groep waarvan hij deel uitmaakte, The Midnight Rockets, neemt hij in 1999 een eerste LP op. Datzelfde jaar, hij is dan 21, ziet de geboorte van de groep die bekend zou worden als “Alex A. & TNT”: in 2001 neemt hij een eerste CD op met zeven originele composities, vorig jaar volgde dan “I Feel The Blues Again”.
HOOK HERRERA
Op zijn 19de trekt Alex naar een concert van Hook Herrera, die in de streek woont. Hij neemt zijn gitaar mee en Hook nodigt hem uit op scène. Hook is voldoende onder de indruk om ’s anderendaags Alex de rol van gitarist aan te bieden. Als lid van Herrera’s band, reist de jonge Alvarez Europa rond.
Zijn gitaarspel is ondertussen erg het beluisteren waard. Op scène met Herrera kan hij psychedelisch schitteren, maar op zijn tweede CD bijvoorbeeld, bouwt hij heel vaak een harmonisch geluid op met de blazers en het klavier. Hij heeft er een handje van weg om halverwege binnen te struinen met één van zijn vier gitaren: twee Fenders Strat, een Epyphone en een Gibson 335. Hij bespeelt nu ook een Gisbon Lucille die hij aan een Peavy Delte Blues-versterker koppelt.
Alvarez: “Mijn geluid probeert de regels van de zwarte muziek te respecteren. Ik probeer het oude en het nieuwe te mixen. Ik hou ook van traditionele jazz en Lluis Colona, de toetsenman, is sterk beïnvloed door Dr. John, Roosevelt Sykes, Otis Spann en Jimmy Smith”.
Alvarez is niet enkel een gitarist. Hij zingt ook, met meer dan één stem. Op het akoestische “I’m At My Crossroads” klinkt hij zacht en beheerst, zoals zijn spreekstem. Op de meeste nummers gaat hij de diepere groeven in, kwestie van pijnlijke duidelijkheid tegenover al die vrouwen die hem de blues bezorgen.
+++++
RECENSIE:
Alex “A” & TNT: I Feel the Blues Again, Mas i Mas Records 015, Spanje
De tweede worp van Alex Alvarez & Groep, “I Feel the Blues Again”, klinkt bijwijlen als een big band. De kerngroep is maar vier man sterk, maar bevat een toetsenist. Daar voegt Alex op de meeste tracks een vierkoppige blazerssectie en een tweede leadgitaar, de schitterende Javier Mas, aan toe. Het titelnummer, opener “I’m Talking’ About the Blues” of “Blues Through My Veins”, symboliseren de toon: magistrale big band ouvertures met véél koper en toetsen op de voorgrond, de gitaar van Alex die rollend en tollend in de dans springt, een climax en dan een paar gezongen partijen, een zinderend middenstuk en een exit met klasse. Alex mag dan wel BB King of Albert King als invloeden vernoemen, hij heeft verdorie heel goed naar de zwarte soul en fifties R&B geluisterd. Etta James hangt boven zijn bed, maar ook arrangeur en climaxbouwer James Brown. De in Spanje bekende toetsenman Lluis Coloma heeft goed naar jazz geluisterd (Jimmy Smith) en naar de afgeleide orgelkanonnen die in de jaren zeventig de zg. “progressive rock” op ons loslieten. De meeste nummers swingen van voor naar achter, maar er is ook plaats voor een trage blues (“Around the World”), akoestische country blues of virtuoos gitaarspel van Alvarez en Mas (“Take That Train”). Er staan trouwens drie instrumentale nummers op deze plaat, nog een relatieve zeldzaamheid. Twaalf van de dertien nummers zijn originele composities, meestal van Alvarez alleen of met groepsleden als Coloma, Mas en drummer Ruis. De gitaar van Alvarez is alomtegenwoordig, altijd doorleefd, soms kermend, soms bescheiden, maar altijd op zijn plaats.
Text en foto: Eddy Bonte. Foto Copyright
Discografie
- MidnightRockets: "Midnight Jump" - Discmedi Records, Spanje, 1999.
- Alex A & TNT: "Walkin' your way", Discmedi Records, Spanje, 2001.
- Alex A & TNT: "I feel the blues again" - Mas i Mas Records, Spanje, 2003.
Contact
alexandtnt@hotmail.com